Je me dis bien souvent : de quelle race es-tu ?
Ton cœur ne trouve rien qui l'enchaîne ou ravisse,
Ta pensée et tes sens, rien qui les assouvisse :
Il semble qu'un bonheur infini te soit dû.

ཁྱོད་ལ་ངོས་ཀྱིས་ཡང་ཡང་རིགས་རྒྱུད་ཅི་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས།།
ཡིད་ལ་དགའ་སྤྲོའི་ཉམས་སྣང་གང་ཡང་སྦྱིན་མེད་ཕྱིར།།
དེ་ན་བློ་དང་རིག་པས་ཀྱང་ནི་འདོད་བློ་སྐོང་དཀའ་བས།།
རང་གི་མཐར་ཐུག་བདེ་སྐྱིད་རང་ལག་རང་དུ་ཡོད་པར་སོམས།

Pourtant, quel paradis as-tu jamais perdu ?
À quelle auguste cause as-tu rendu service ?
Pour ne voir ici-bas que laideur et que vice,
Quelle est ta beauté propre et ta propre vertu ?
འོན་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་དོར་མེད་དག་པའི་ཞིང་གང་དེར།།
སུ་ཡི་ཆེད་དུ་བླ་མེད་ཞབས་ཏོག་གང་ཞིག་བསྒྲུབས་དགོས་སམ།།
འོག་ཕྱོགས་ཡུལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་དགེ་ཚོགས་མྱོང་ཕྱིར་དུ།།
ཁྱོད་ལ་བྱང་སེམས་དང་ནི་དགེ་སྦྱོར་ལས་བསགས་ཅི་ཞིག་ཡོད།།

À mes vagues regrets d'un ciel que j'imagine,
À mes dégoûts divins, il faut une origine :
Vainement je la cherche en mon cœur de limon ;
བསམ་གཞིགས་ཁྲོད་ཀྱི་དགུང་སྔོན་དབྱིངས་ཀྱི་འགྱོད་གདུང་རབ་རིབ་ལ།
ལྷ་མིང་ཟོག་རྫུར་རློམ་མཁན་སུ་ཡིན་ངོས་ཀྱིས་རྟོགས་ཆེད་དུ།།
དོན་མེད་སྙོག་མའི་སེམས་ཀྱི་ཉུལ་ནས་འཚོལ་ཞིབ་རབ་བྱས་ཏེ།།

Et, moi-même étonné des douleurs que j'exprime,
J'écoute en moi pleurer un étranger sublime
Qui m'a toujours caché sa patrie et son nom.
དེ་ཕྱིར་རང་སྡུག་རང་ལ་བཤད་པས་ཧ་ལས་ཧོན་ཐོར་ཏེ།།
རྟག་ཏུ་ངོས་ལ་མིང་དང་ལུང་པ་སྦས་སྐུང་བྱེད་མཁན་ཆེད།།
ཡིད་ནས་སྨྲེ་ངག་འཆོར་ཡུལ་བླ་མེད་ཕྱི་མིའི་ཁ་ལ་ཉན།།

༼ཁོང་ནི་ཧྥ་རན་སིའི་སྙན་ངག་པ་དང་རྩོམ་པ་པོ་གྲགས་ཅན་ཞིག་དང་འཛམ་གླིང་ནོར་ལྦེ་རྩོམ་རིགས་བྱ་དགའ་བཞེས་མཁན་ཐོག་མ་ཡང་ཆགས་ཡོད། དེ་བཞིན། བསྒྱུར་འདི་མཆོད་མེ་དྲ་བའི་ཐོག་ལའང་བཀོད་ཡོད།༽

2026-07-22 ཤེད་བུ།

ཤགས་འགྱེད།